Ο ΑΥΛΙΚΟΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ

Ο Διανοουμενος και η Λατρεια της Ιεραρχιας

.

ERIC HOFFER: The True Believer

«…Ο διανοουμενος… εχει σχεδον παντα βαθια επιθυμια για αναγνωριση και πιστοποιηση οτι ειναι κατι ξεχωριστο απο τους κοινους ανθρωπους. Ο Ναπολεων λεει: ‘‘Η ματαιοδοξια εκανε την επανασταση· η ελευθερια ηταν το προσχημα’’. Στη ζωη ενος διανοουμενου που εχει λογο να ειναι δυσαρεστημενος, υπαρχουν στιγμες οπου οι αρχοντες με μια φιλικη… χειρονομια θα μπορουσαν να τον κερδισουν. Σε μια ορισμενη στιγμη θα ηταν προθυμος να γινει καιροσκοπος ή αυλοκολακας.

Ο Χριστος δεν θα ειχε ισως κηρυξει… αν οι κυριαρχοι Φαρισαιοι… τον ονομαζαν ραβινο και ακουγαν με σεβασμο το λογο του. Αν ο Λουθηρος επαιρνε στην καταλληλη στιγμη μια επισκοπη, ισως αυτο να κατευναζε το μεταρρυθμιστικο του ζηλο. Ο νεαρος Μαρξ θα μπορουσε ισως να κερδηθει απο τον πρωσσισμο… αν του προσεφεραν ενα σημαντικο κυβερνητικο αξιωμα…

Αν οι αρχοντες αναγνωρισουν τη [διανοητικη] υπεροχη του, ο διανοουμενος βρισκει καθε λογης προφασεις για να συμμαχησει με τους ισχυρους εναντια στους αδυνατους… Οταν συνανταμε μια ταξη πραγματων με μεγαλη διαρκεια ζωης, αυτο σημαινει οτι οι διανοουμενοι ή λειπουν εντελως ή εχουν φιλικες σχεσεις με το κατεστημενο… Απο τη στιγμη ομως που ο διανοουμενος εχει διατυπωσει τη φιλοσοφια του… και το [επαναστατικο] προγραμμα του, μενει πιστος σ’αυτα και καμμια κολακεια ή αλλος πειρασμος δεν μπορει να τον μεταπεισει…»

.

.

PAUL KRUGMAN «…Επιστήμονες πρόθυμοι να αρνηθούν την ανθρώπινη ευθύνη στην κλιματική αλλαγή, οικονομολόγοι πρόθυμοι να δηλώσουν ότι οι φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη, στρατηγικοί αναλυτές πρόθυμοι να δικαιολογήσουν προαποφασισμένους πολέμους, δικηγόροι πρόθυμοι να υπερασπιστούν τη χρήση βασανιστηρίων, όλοι μπορούν να βασίζονται στην υποστήριξη ενός δικτύου οργανώσεων που επιφανειακά μοιάζουν ανεξάρτητες, αλλά χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα από μια χούφτα υπερπλούσιων οικογενειών…» http://goo.gl/EaXfQ

.

.

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ «Πρωτόγνωρες επιβολές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ παρουσιάζονται ως αναπόδραστες, σχεδόν μη ανθρώπινες παρεμβάσεις. Σχεδιαγράμματα με την άνοδο των σπρεντ κυριαρχούν στις οθόνες με τον ίδιο τρόπο που παρουσιάζεται η εξάπλωση της ηφαιστειακής στάχτης ή η αύξηση της θερμοκρασίας. Πώς να τα βάλεις με τη στατιστική, με την επιστήμη, διάολε, χωρίς να χαρακτηρισθείς ιδεοληπτικός ή παράφρων;(…) Ο κάλπικος επιστημονισμός οδηγεί κατευθείαν στην απονομιμοποίηση των κοινωνικών συγκρούσεων, οι οποίες αντιμετωπίζονται πλέον ως επιβιώσεις πολιτικού πρωτογονισμού στο ασηπτικό περιβάλλον της μεταμοντέρνας σκέψης…» http://goo.gl/r54eH
.

.
Σ. Κωνσταντακόπουλος [goo.gl/YnCmU] «…στις αρχές του 20ού αιώνα η αντίδραση των συντηρητικών στοχαστών στη μεγάλη αξία της νεωτερικότητας που είναι η ισότητα, ενδύθηκε το μανδύα της επιστήμης. Αν, δηλαδή, την επαύριον της γαλλικής Επανάστασης η άρνηση της ισότητας έγινε από τους συντηρητικούς στοχαστές (Θεοκράτες, Μπερκ κ.α.) στο όνομα του θεού και της παράδοσης, στις αρχές του 20ού αιώνα η ίδια άρνηση γίνεται στο όνομα της επιστήμης. Στοχαστές όπως ο Ιταλός Scipio Sighele ή οι Γάλλοι Gabriel Tarde, και κυρίως ο Gustave Le Bon, προσπαθούν να θεμελιώσουν την «επιστήμη» της ψυχολογίας των μαζών, μια «επιστήμη» που δεν έχει άλλο στόχο από το να πολεμήσει τα εξισωτικά ιδανικά …
[Οι διδαχές της:] …τα διάφορα άτομα όταν είναι απομονωμένα, είναι ενδεχομένως ικανά για ορθολογικό στοχασμό. Όταν όμως συναποτελούν τη μάζα, που τις περισσότερες φορές οι συγγραφείς αυτοί, και ιδιαίτερα ο Λε Μπον, την αποκαλούν «όχλο», είναι παρορμητικά, οξύθυμα, ανίκανα να σκεφθούν ορθολογικά… [Οι ιδεες αυτες]…γεννήθηκαν σε μια συγκυρία φόβου για τις ελίτ απέναντι στις κινητοποιήσεις των μαζών και στον αγώνα τους για ισότητα… αποτέλεσαν πάντοτε μια μηχανή πολέμου των κυριάρχων τάξεων απέναντι στις κατώτερες και στις διεκδικήσεις τους…»

.

.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΜΑΤΑΛΑΣ «Ας δούμε κάποια παραδείγματα απ’ τον λόγο ορισμένων κοινωνικών επιστημόνων, που ασχολήθηκαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τον Δεκέμβρη… Κατήγγελλαν «το “χάιδεμα” ορισμένων πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων και μέσων μαζικής ενημέρωσης», και απαιτούσαν «μηδενική ανοχή σε κάθε τρομοκρατία» και «να υπάρξουν δημοκρατικοί άνθρωποι και δημοκρατικοί θεσμοί με κύρος, που να μπορέσουν να εμπνεύσουν με λόγια και με έργα εμπιστοσύνη στους πολίτες και στη νεολαία». Ο Θάνος Βερέμης… μιλούσε για τους «επαγγελματίες του ολέθρου», «τα όρνεα των λαφυραγωγούντων» και το «ελπιδοφόρο που έγινε στην Πάτρα»…

Ο Στάθης Καλύβας απέδωσε αυτήν την «αυτοκαταστροφή» της Ελλάδας στην «κουλτούρα», «στο σύστημα αξιών που μας κληροδότησε η μεταπολίτευση», που μπλοκάρει κάθε αλλαγή και από το οποίο πρέπει να απαλλαγούμε… ο ίδιος θα αναλύσει «τι δεν ήταν» ο Δεκέμβρης, και μαζί του και ο Νίκος Μαραντζίδης θα μιλήσει για μια «εξέγερση-φάρσα», για την οποία φταίει η κυρίαρχη «“λαϊκο-δημοκρατική” κουλτούρα της Μεταπολίτευσης»… όπως ήταν αναμενόμενο, για πολλούς αυτό είναι ο «ολοκληρωτισμός»: Ο Θάνος Λίποβατς επισημαίνει ότι η αποδοχή τέτοιων πράξεων βίας και αυθαιρεσίας «οδήγησαν και οδηγούν στον ολοκληρωτισμό και στο γκουλάγκ»…

O Brady Kiesling, Αμερικανός πρώην διπλωμάτης… δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Η ελληνική “νύχτα των κρυστάλλων”», παραπέμποντας στη ναζιστική Γερμανία. Οι σπασμένες βιτρίνες αρκούν για έναν παραλληλισμό ανάμεσα σε δύο εντελώς ανόμοια γεγονότα…» http://goo.gl/FX0sC

.

.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ  «…οι νέοι φιλελεύθεροι δεν είναι νεοφιλελεύθεροι. Ή δεν είναι κατά βάση νεοφιλελεύθεροι. Παρά το ότι αναγνωρίζουν την «ελεύθερη οικονομία» ως τον αξεπέραστο ορίζοντα της εποχής και μάλλον ως την οριστική μορφή του ανθρώπινου Λόγου, παρά το ότι γοητεύονται από τη συγκινητική φιγούρα του επιχειρηματία-δημιουργού καινοτομίας, η αιχμή των παρεμβάσεών τους είναι μια ορισμένη πολιτισμική κριτική… Οι ιδέες και αξίες στις οποίες αναγνωρίζονται είναι ο υπεύθυνος ατομικισμός, η καταγγελία του μεγάλου κράτους, η αντίθεση στα άκρα και στους «εξτρεμισμούς»…

Το κοινό πεδίο στο οποίο κινούνται είναι η υπεράσπιση του «ορθολογισμού» απέναντι στη νεοελληνική «παράνοια» Αλλοι επενδύουν στους κανόνες τής -δικής τους βεβαίως- κοινής λογικής και άλλοι στην επινόηση μιας νέας πολιτικής, περισσότερο συμπονετικής και χαρούμενης, μακριά από τις κακές ουτοπίες και τις αγωνιστικές ταυτότητες. Προς Θεού, «όχι άλλοι αγώνες» γράφει αηδιασμένος ένας από τους πρωτοπόρους του χώρου στο «Κυριακάτικο Βήμα»… (Οσο και αν επιμένουν, δεν μας κυβέρνησε η άκρα Αριστερά αλλά το διαπαραταξιακό μπλοκ της νοικοκυροσύνης…) Επειδή πιστεύουν ότι βασικός αντίπαλος του εκπολιτισμού των ηθών είναι η σκληρή πολιτική, αναζητούν όλο και συχνότερα τη φιλική συνδρομή των δυνάμεων της τάξης, των άγρυπνων φυλάκων της δημοκρατίας μας. Ο αντι-αυταρχισμός τους είναι κυρίως πολιτισμικός…

Η σημερινή μετάφραση αυτής της υποθήκης είναι ανησυχητική. Εμφανίζεται με την ανακύκλωση των συνθημάτων του αντι-λαϊκιστικού -αλλά πάντοτε υπέρ πλουσίων και ισχυρών- εκσυγχρονισμού. Εκδηλώνεται στη μορφή μιας σωφρονιστικής ηθικολογίας, η οποία αθωώνει τις πολιτικοεπιχειρηματικές ελίτ για να κατακεραυνώσει απλώς κάποιες κραυγαλέες και ασυμμάζευτες περιπτώσεις…»  http://goo.gl/Ze3HR

«…έχει παγιωθεί η σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατική δόξα ως ένας λόγος συγχρόνως κανονιστικός και εμπειριστικός. Έχουμε να κάνουμε με έναν λόγο που εμφανίζεται την ίδια στιγμή ως τιμητής των παθών και ως συνήγορος των ανθρώπινων παθών/ατελειών απέναντι σε κάθε ριζοσπαστικό ορθολογισμό στον οποίον προσάπτεται ότι επιδιώκει, απάνθρωπα, να ”ισιώσει το στραβό ξύλο της ανθρωπότητας”…  Πρώτον δαιμονοποιείται η σύγκρουση ως παράγοντας ανομίας και ενδεχόμενης υπονόμευσης των δημοκρατικών κανόνων. Συγχρόνως κινητοποιούνται φωνές οι οποίες υπερασπίζονται το ατελές και το μερικό ως πραγματιστικά αναχώματα στις υπερβολές της ‘‘ιδεολογίας’’…

Λογοτέχνες και άνθρωποι της τέχνης που ισχυρίζονται ότι αποτάσσονται την ‘‘ξύλινη γλώσσα’’ της ιδεολογίας (εννοώντας κατά βάση μόνο μιας ιδεολογίας, αυτής που θέτει προτάγματα κοινωνικής χειραφέτησης) προσεταιρίζονται αυθόρμητα έναν ρηχό σκεπτικιστικό φιλελευθερισμό διεκδικώντας την αλήθεια της ‘‘ατέλειας’’ ενός κόσμου που πρέπει να αποτελείται, όπως πίστευε ήδη ο Φλωμπέρ, από ‘‘καθάρματα και απατεώνες’’. Ο συλλογισμός είναι απλός: μιας και το κακό –η ραδιουργία, η παλιανθρωπιά, οι εγωιστικές μικρότητες– βρίσκονται στη βάση του ανθρώπινου, οποιαδήποτε ιδέα μετασχηματισμού σε ηθικοπολιτικό επίπεδο πρέπει να απορριφθεί ως ανεύθυνη και καταστροφική ‘‘θεολογία’’… » http://goo.gl/vdxuR

.

.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ: Οχι άλλους αγώνες(!) «Είμαστε συνεχώς σε αγώνες που δικαιώνουν κάποιους που προηγήθηκαν, που και αυτοί δικαίωναν κάποιους προηγούμενους – η φαντασιακή αλυσίδα ξεκινά από τον Δεκέμβρη 2008, το Πολυτεχνείο και τον Δεκέμβρη 1944, για να καταλήξει στον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, με ενδιάμεσους κρίκους τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο και τον Νικήτα Τουρκοφάγο… Πρέπει επειγόντως να αποδομήσουμε τη βάρβαρη εθνική αγωνιστική κουλτούρα που παρηγορεί για τη μιζέρια, καλλιεργεί τη βιαιότητα και υποκαθιστά τη δημοκρατική διαπραγμάτευση με το δίκιο του ισχυρότερου αγωνιστή – συνδικαλιστή του ΚΚΕ, διεφθαρμένου πολιτικού ή μαυραγορίτη επιχειρηματία. Έλεος, όχι άλλους αγώνες.» http://goo.gl/gid6M
.

.

Σώτη Τριανταφύλλου:  «…Ένας έφηβος συγχωρείται όταν βγάζει τη γλώσσα του στον εκπρόσωπο της εξουσίας… Όταν όμως κάνει κάτι τέτοιο ένας ενήλικας, πρέπει να θεωρείται ψυχοπαθής. Εξίσου ψυχοπαθής είναι ο εκπρόσωπος της εξουσίας που ανέχεται αυτή τη συμπεριφορά παριστάνοντας ότι δεν τη βλέπει ώστε να μη χρειαστεί να την αντιμετωπίσει…» http://goo.gl/ul9VP
.
.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 7 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ: [Δεκεμβριανα] «…Δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων αναρχικών χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν μαγαζιά και τράπεζες και καταστρέφουν την ιδιοκτησία των πολιτών. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή «τρομαγμένων» κυβερνήσεων και με το «χάιδεμα» ορισμένων πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων και μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τώρα κατάφεραν να μεταδώσουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ιδεολογίες… Οι κάθε είδους αναρχικοί είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει μια ανεύθυνη πολιτική ηγεσία και μια υπνώτουσα κοινωνία πολιτών…» http://goo.gl/WqZDW

.

.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΜΟΣ «…Ξεκινώντας από το κείμενο των επτά πανεπιστημιακών… η δημοκρατία (ποια άραγε εννοούν; Τη δημοκρατία ως διαδικασία ή ως ουσία;) είναι εχθρός της βίας και της αναρχίας, τα οποία είναι σημάδια πολιτισμικής παρακμής. Ο Δεκέμβρης είναι αποτέλεσμα και της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, η οποία τείνει προς την χρεοκοπία. Όμως για τη χρεοκοπία αυτή οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι, ώστε να ξεφύγουμε. Συνεπώς, για τη χρεοκοπία είναι υπεύθυνοι όλοι, ανεξάρτητα από τη θέση τους στις σχέσεις παραγωγής.

Παρόμοιες διαπιστώσεις γίνονται και για τους υπόλοιπους κοινωνικούς τομείς, όπως την κρατική διοίκηση και την παιδεία. Ποιοι έχουν την ευθύνη για την παρακμή ή ποιο πλέγμα σχέσεων οδηγεί σε αυτή δεν το μαθαίνουμε. Όπως επίσης δεν μαθαίνουμε από πού προέρχονται εκείνοι «οι λίγοι απελπισμένοι» που προκαλούν το «χάος». Μήπως είναι εξωγήινοι; Ακόμα κι αν είναι έτσι, οι ίδιοι είναι άμοιροι ευθυνών ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι;

Οι επτά πανεπιστημιακοί κλείνουν το κείμενο τους, καλώντας τους δημοκρατικούς πολίτες να βρεθούν «στην πρωτοπορία για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς.». Πως είναι δυνατόν οι δημοκρατικοί θεσμοί της χώρας να μην έχουν διαβρωθεί μέσα σε μια τόσο προβληματική και διεφθαρμένη κοινωνία και το μόνο που τελικά χρειάζεται να γίνει είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης;…» http://goo.gl/H5LLd

.

.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ «…Οι πιο συστηματικοί… παρατηρητές είχαν εντοπίσει την πολιτική επικράτηση στον χώρο των πανεπιστημίων των αντιηγετικών και αυτοοργανωμένων σχημάτων, που ουδεμία σχέση έχουν με τις πολιτικές ή κομματικές νεολαίες και οι αναφορές τους είναι πιο κοντά στα σήματα και στα μηνύματα του προ τεσσαρακονταετίας γαλλικού Μάη παρά σε οτιδήποτε ελληνικό… Η διεργασία και η μετάδοση του κλίματος αμφισβήτησης ήταν διαρκής και εν πολλοίς αθέατη. Ενισχύθηκε μάλιστα το τελευταίο διάστημα εξαιτίας των σκανδάλων και της επιδείνωσης των οικονομικών συνθηκών… Η διείσδυση και η διάχυσή του στους ευρύτερους κύκλους νεολαίας φάνηκε το περασμένο Σάββατο. Ο φόνος του 15χρονου Αλέξη έδρασε ως θρυαλλίδα σε περιβάλλον ήδη εκρηκτικό. Σε ελάχιστο χρόνο, σε λιγότερο από μία ώρα, το βράδυ του Σαββάτου ο νεολαιίστικος κύκλος της δυναμικής αμφισβήτησης ενεργοποιήθηκε, οργανώνοντας συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και καταλήψεις… Είναι αυτή μια άλλη κατάσταση, που ξεπερνά όσες έχουμε βιώσει στην 35ετία της μεταπολίτευσης. Το κράτος έχει παραλύσει, τα γεγονότα εξελίσσονται ανεξέλεγκτα και οι συντελούμενες διεργασίες, πολιτικές και άλλες, ξεπερνούν τις όποιες προβλέψεις…»

.

.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ : Τι να γκρεμίσουμε;    «…Δεν θα μπορούσαν, ωστόσο, να λείψουν και οι «ρήτορες του κάρου»: Διέγνωσαν ίχνη της κατάρρευσης του καπιταλισμού, ανακουφίστηκαν ότι η νεολαία αποφάσισε (επιτέλους!..) να τα σπάσει όλα, άλλοι (με την άνεση εκείνου που δεν απειλείται…) ύμνησαν το «δίκαιο που δημιουργεί η μαζική βία». Τέτοια και άλλα, περιβλημένα τον μανδύα της «αριστερής» (δήθεν) σκέψης. «Φούσκες», που σε λίγες ημέρες θα έχουν ξεφουσκώσει…

Μακάρι να μείνει και ένα μήνυμα: Η κραυγαλέα προειδοποίηση που μας στέλνουν τα παιδιά μας, για τις συνέπειες της καθυστέρησης που σφραγίζει τη ζωή του τόπου, τροφοδοτούμενη από τις σκληρές κοινωνικές δομές του παρασιτισμού, από την πολυπληθή «Κοινωνία της Καθυστέρησης», που απειλεί να ρίξει την Ελλάδα στο περιθώριο.

Tο πορτοφόλι της Καθυστέρησης, γεμάτο από τις τσίγκινες αξίες του «ξύπνιου» επενδυτή, της αρπαχτής, της ήσσονος προσπάθειας, μαζί με την αρχή «ο καθένας για την πάρτη του» και τη συνενοχή στη θέση που παλιότερα είχε η έννοια της αλληλεγγύης. Και ο φόβος της ανάπτυξης, γιατί οι διαρθρωτικές ανατροπές θα της στερήσουν το «δικαίωμα» της λαθραίας διαβίωσης, αφού καλόμαθε στα ξένα «ιμπεριαλιστικά» πακέτα (σχέδιο Μάρσαλ και τέσσερα ευρωπαϊκά…) χωρίς να πολυσκοτίζεται για παραγωγικότητες και ανταγωνιστικότητες. Κατά βάθος, δεκάρα δεν δίνει για την πολιτική, γιατί δεν δίνει δεκάρα για τους νόμους της ελληνικής δημοκρατίας, αφού δεν πιστεύει ότι την αφορούν – έμαθε να κάνει τις δουλειές της με την τέχνη της διαπλοκής. Κι όταν έρχεται η ώρα της αδυσώπητης κρίσης, η Καθυστέρηση παραλύει (όπως η κυβέρνηση και το κράτος…) και ψευδίζει οργισμένες ανοησίες. Τότε, έχουν θέση στην καρδιά της και οι «ρήτορες του κάρου» – μιλούν τη γλώσσα της…

Ευτυχώς, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, αυτή, που μέσα κι έξω από τα σύνορα, επί δεκαετίες σπρώχνει τον τόπο μπροστά, μέσα από συμπληγάδες, ώστε σήμερα η ελληνική δημοκρατία να στέκει δίπλα σε άλλες αιωνόβιες χωρίς να χρειάζεται «άσυλα» για την κυκλοφορία των ιδεών, με το ευρώ, μέλος της λέσχης των 15 από τα ισχυρότερα κράτη του κόσμου. Είναι νωπές οι εμπειρίες, όταν στο εξωτερικό μιλούσαν με εκτίμηση για την Ελλάδα, είναι νωπή η αίσθηση ανάτασης τις ημέρες της πετυχημένης Ολυμπιάδας…

Ας «γκρεμίσουμε», λοιπόν, λίγο αργότερα τον καπιταλισμό. Προς το παρόν, ας δούμε αν και πώς μπορούμε να κατεδαφίσουμε την καθυστέρηση.»  http://goo.gl/MV8mk

.
..

[Δες:  ΤΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ]
http://goo.gl/lyuEU

..

[.

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ: Παιχνίδια επανάστασης  «…Ηταν μια μεταμοντέρνα ταραχή και στα συνθήματά της (π. χ. «ο σκύλος μου τρελάθηκε με γάτα ζευγαρώνει, μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι») και στην απουσία κάποιου σκοπού…

Αυτή η οργή, όπως είναι φυσιολογικό, έχει ξεθυμάνει, κάποιοι όμως θέλουν να την αναστήσουν. Γι’ αυτό και κάθε επέτειο του φονικού παίζουν την επανάσταση στους δρόμους. «Δύο χρόνια μετά τον Δεκέμβρη, ο πολιτικός ορίζοντας που άνοιξε η εξέγερση παραμένει εμπρός μας, δείχνοντας ότι η ανατροπή δεν είναι απλά σύνθημα, καθώς και ότι η ριζοσπαστική πράξη αποτελεί πρόταγμα ανάτασης και όχι μέθοδο για τη διαχείριση της μιζέριας», γράφει στην ανακοίνωση μία από τις συνιστώσες της απογευματινής διαδήλωσης στα Προπύλαια.

Το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν κάποιες ομάδες της παράφρονος Αριστεράς που εκμεταλλεύονται πολιτικά με τον πιο χυδαίο τρόπο τον θάνατο ενός παιδιού. Συνεχίζουν να σκυλεύουν τη μνήμη του καίγοντας και καταστρέφοντας στο όνομά του. Και αυτοί πρέπει να απομονωθούν πρώτα πολιτικά.»  http://goo.gl/grTNk

.

.

JOHN SWINTON, δημοσιογραφος (1829 – 1901) «…Η δουλεια του δημοσιογραφου ειναι να καταστρεφει την αληθεια, να ψευδεται καταφωρα, να διαστρεβλωνει, να διαβαλλει, να κολακευει το θεο του χρηματος και να πουλαει τη χωρα του και τους συνανθρωπους του για το καθημερινο του ψωμι. Το γνωριζετε και το γνωριζω και δεν μπορω να καταλαβω τι ανοησια ειναι αυτη η προποση στον ”ανεξαρτητο τυπο”. Ειμαστε υποτελεις και εργαλεια των πλουσιων ανθρωπων που βρισκονται στο παρασκηνιο. Ειμαστε μαριονετες, εκεινοι τραβανε τα κορδονια κι εμεις χορευουμε…»

.

.

THOMAS SZASZ. The Second Sin: «Ο πολεμος για τον ελεγχο του κοσμου ειναι πολεμος ορισμωνΟ αγωνας ορισμου [ελεγχου των νοηματων] ειναι αγωνας για επιβιωσηαυτος που πρωτος θα ορισει το νοημα μιας καταστασης, επιβαλλει στον αλλο τη δικη του πραγματικοτητα και τον οριζει, ειναι ο νικητης ετσι κυριαρχει κι επιβιωνει. Εκεινος που ετεροκαθοριζεται, υποτασσεται, ισως και να σκοτωθει…  Για παραδειγμα, αν σε μια οικογενεια υπαρχουν προστριβες μεταξυ των συζυγων, ή μεταξυ μητερας και παιδιου, ποιος θα ορισει ποιον ως εριστικο και ψυχικα ασθενη;»


.

One Response to “Ο ΑΥΛΙΚΟΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ”

  1. ΙσοτηταEquality Says:

    ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
    ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΙΚΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ

    «…Υποδειγματική ανατομία της διεθνούς κρίσης …το ντοκιμαντέρ του Τ. Φέργκιουσον αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, απάντηση στο εύλογο ερώτημα που διατύπωσε η βασίλισσα Ελισάβετ τον Νοέμβριο του 2008, απευθυνόμενη στην αφρόκρεμα των Βρετανών οικονομολόγων, [στο LSE]: «Πώς και κανείς από εσάς δεν κατάλαβε ότι ερχόταν» το τσουνάμι της κρίσης; Η απάντηση … είναι απλή: Χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις! Με καταιγιστικό ρυθμό και εκπληκτικές συνεντεύξεις, ο Φέργκιουσον αποκαλύπτει τα συγκοινωνούντα δοχεία Γουόλ Στριτ – πανεπιστήμια – κυβέρνηση, στα οποία εναλλάσσονται οι πρωταγωνιστές του οικονομικού δράματος[…]

    § Ρενό Λαμπέρ: «Παρουσιάζονται ως πανεπιστημιακοί και υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν την επιστημονική αυστηρότητα στην καρδιά του ιδεολογικού αγώνα. Θα ήταν, όμως, εξίσου αξιόπιστες οι διαγνώσεις των εν λόγω «ειδικών», αν η κοινή γνώμη γνώριζε κάποιες άλλες δραστηριότητές τους;»
    § [NY Times:] «Οταν ο καθηγητής Οικονομικών του Στάνφορντ Ντάρελ Ντάφι εξέδωσε βιβλίο για τη μεταρρύθμιση του ελεγκτικού καθεστώτος στη Γουόλ Στριτ, δεν ανέφερε ότι είναι μέλος του Δ.Σ. του οίκου αξιολόγησης Moody’s. Οταν σχολιάζει δημοσίως οικονομικά θέματα η Λόρα Τάισον, πρώην σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον και καθηγήτρια στο Μπέρκλεϊ, δεν σπεύδει να ενημερώσει ότι είναι διευθύντρια στη MorganStanley. Και ο καθηγητής του Κολούμπια Ρίτσαρντ Κλαρίντα, αξιωματούχος επί υιού Μπους, αποσιωπά ότι είναι εκτελεστικός αντιπρόεδρος του γιγαντιαίου χρηματοπιστωτικού ομίλου Pimco.»

    § …Καρεκλοκένταυρος των τηλεοπτικών πάνελ είναι και ο «πανεπιστημιακός, πρόεδρος του Κύκλου των Οικονομολόγων», Ζαν-Ερβέ Λορενζί, ο οποίος τυγχάνει μάλιστα και οικονομικός σύμβουλος του Σοσιαλιστή υποψήφιου για την προεδρία Φρανσουά Ολάντ. Οι μιντιακοί οικοδεσπότες του παραλείπουν να αναφέρουν στους τηλεθεατές κάποιες δευτερεύουσες πλευρές της πολυσχιδούς σταδιοδρομίας του: μέλος του Δ.Σ. των εταιρειών Associes eFinance, Pages Jaunes, AFOM, BNP Paribas Assurance, σύμβουλος των Euler Hermes, BVA, Groupe Ginger και τράπεζας του Ρότσιλντ…»
    http://goo.gl/vE9Ag

*

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s