Alice Miller | Οι πολιτικες συνεπειες της κακοποιησης των παιδιων

νεα μορφοποιηση – http://wp.me/P1lvWO-UJ


http://psychohistory.com/articles/the-political-consequences-of-child-abuse/

«…Τα ευρηματα των Bowlby και Spitz πριν απο δεκαετιες, ενισχυονται απο νεωτερες νευροβιολογικες ερευνες. Το συμπερασμα ειναι οτι οχι μονο η αμεση κακοποιηση, αλλα και η απουσια συναισθηματικης επαφης μεταξυ γονιων-παιδιου προκαλει ατροφια συγκεκριμενων τμηματων του εγκεφαλου που συνδεονται με τα συναισθηματα… Μεσω της συγχρονης νευροβιολογικης ερευνας κατανοουμε καλυτερα πώς λειτουργουσαν τυποι οπως ο Eichmann, ο Himmler, ο Höss. Η αυστηρη αγωγη πειθαρχησης στην οποια υποβληθηκαν απο τη βρεφικη τους ηλικια, ανεστειλε τη συναισθηματικη τους αναπτυξη, τους εκανε ανικανους να βιωσουν ανθρωπινα συναισθηματα συμπονιας για τη δυστυχια των αλλων· τετοια συναισθηματα τους ηταν απολυτως ξενα. Λογω της συναισθηματικης τους νεκρωσης, οι δραστες των πιο ειδεχθων εγκληματων ηταν ικανοι, μετα τον πολεμο, να λειτουργουν ως “κανονικοι”, χωρις την παραμικρη ενδειξη μεταμελειας, και να εντυπωσιαζουν το περιβαλλον τους με τις ικανοτητες τους. Ο dr. Mengele στο Αουσβιτς χρησιμοποιησε με τον πιο απανθρωπο τροπο μικρα παιδια ως πειραματοζωα, και μετα τον πολεμο εζησε 30 χρονια ως “κανονικος”, ευυποληπτος ανθρωπος.

Αν δεν υπαρχουν θετικοι παραγοντες οπως η στοργη αλλων ατομων, το κακοποιημενο νηπιο θα αρνηθει απολυτα [θα σπρωξει στο υποσυνειδητο] την προσωπικη του τραγωδια, και θα εξιδανικευσει την αγριοτητα με καταστροφικες μελλοντικες συνεπειες. Η υπερβολικα ταπεινωτικη, τραυματικη ανατροφη του στο προγλωσσικο σταδιο, θα εμβολιασει στο θυμα το θαυμασμο για την απανθρωπια, αν δεν υπαρχουν αντισταθμιστικες εμπειριες συναισθηματικης επαφης με αλλα ατομα, αν δεν υπαρχει στο περιβαλλον του παιδιου καποιος να αμφισβητησει αυτες τις μεθοδους και να εκπροσωπησει ανθρωπινες αξιες.
Πολλοι ανθρωποι που κακοποιηθηκαν στην παιδικη τους ηλικια, επιμενουν σε ολη τους τη ζωη οτι η κακοποιηση ειναι αβλαβης και οτι η σωματικη τιμωρια ειναι ωφελιμη, εναντια σε ολες τις κραυγαλεες αποδειξεις για το αντιθετο. Αντιστροφως, οταν ενα νηπιο βιωσει απο την αρχη την προστατευτικη ασφαλεια, την αγαπη και την αποδοχη, θα αναπτυχθει ευτυχισμενο και θα αναπαραγει αυτες τις εμπειριες σε ολη του τη ζωη.

Ο Binjamin Wilkomirski… μου μιλησε για τις εμπειριες του ως παιδι σε στρατοπεδο συγκεντρωσης, ιδιαιτερα για τη συμπεριφορα των γυναικων δεσμοφυλάκων… Χρειαστηκε 50 χρονια ερευνας για να μαθει ποιες ηταν αυτες οι “μπλοκοβας”, που απροκαλυπτα απολαμβαναν να ταπεινωνουν και να βασανιζουν με καθε δυνατο τροπο μικρα εβραιοπουλα.

Ερευνωντας τα δικαστικα αρχεια βρηκε οτι οι περισσοτερες ηταν 19-21 ετων, στο παρελθον εργαζομενες σε κανονικες δουλειες οπως εμποροϋπαλληλοι ή μοδιστρες, και τιποτα παραξενο δεν υπηρχε στα βιογραφικα τους. Στις δίκες, ολες τους υποστηριζαν οτι δεν ηξεραν οτι τα παιδια των Εβραιων ηταν ανθρωποι. Το ευκολο συμπερασμα οπου καταληγει κανεις ειναι οτι η προπαγανδα και η χειραγωγηση αρκουν για να μεταμορφωσουν τους ανθρωπους σε σαδιστες βασανιστες και μαζικους δολοφονους.

Αντιθετα, το δικο μου συμπερασμα ειναι οτι μονο ανθρωποι με βιωματα σωματικης και ψυχολογικης κακοποιησης και πληρη απουσια στοργης, κατα τις πρωτες εβδομαδες και μηνες της ζωης τους, ειναι δυνατον να γινουν προθυμοι δημιοι. Οπως δειχνει το υλικο που συγκεντρωσε ο Goldhagen, ελαχιστη ιδεολογικη κατηχηση χρειαζονταν για να επιδοθουν στην αγριοτητα, επειδη το σωμα τους ηξερε ακριβως τι ηθελε να κανει οταν του επιτρεποταν να ακολουθησει τις κλισεις του. Αυτες οι κλισεις αφεθηκαν ελευθερες και ανεμποδιστες απο τη στιγμη που το κρατος χαρακτηρισε μη-προσωπα τους Εβραιους, νεους ή γερους.
Μονη η κατηχηση, σχολικη ή αλλη, οπουδηποτε βαθμου και εντασης, δεν ειναι ικανη να εμβολιασει το μισος στην ψυχη ενος ατομου που δεν εχει προδιαθεση μισους απο το παρελθον. Ειναι γνωστο οτι υπηρξαν αλλοι Γερμανοι, οπως ο Karl Jaspers, ο Hermann Hesse και ο Thomas Mann, που αντιληφθηκαν αμεσως τί σηματοδοτουσε η ανακηρυξη των Εβραιων σε μη-προσωπα. Ηταν το σκοπιμο σημα εναρξης της κανιβαλικης φρενιτιδας.
Για ατομα σαν αυτες τις “μπλοκοβας”, ψυχικα ακρωτηριασμενες κατα τη νηπιακη τους ηλικια, η υποδειξη νομιμων θηραματων ηταν βολικη και δελεαστικη… Αυτες οι νεες γυναικες χρησιμοποιουσαν τα παιδια για να αισθανθουν ισχυρες και να εκτονωσουν πανω στα θυματα τους την παλια υποσυνειδητη οργη που τις στοιχειωνε.

Παρολη την απανθρωπια της ανατροφης τους, αυτα τα ατομα δεν δειχνουν κανενα εξωτερικο σημαδι της ψυχικης τους βλαβης. Αντιθετα, συμπεριφερονται ως κανονικοι και προσαρμοσμενοι. Αργα ή γρηγορα ομως, συνηθως μια γενια αργοτερα, οταν τα κακοποιημενα παιδια γινονται τα ιδια γονεις, επιβαλλουν στα παιδια τους τα μαρτυρια που υπεφεραν οι ιδιοι, χωρις κανενα αισθημα ενοχης. Ειναι ο μονος τροπος συμπεριφορας που ξερουν, εφοσον εχουν απωθησει στο υποσυνειδητο, εχουν αρνηθει και διαγραψει απο τη συνειδηση την προσωπικη τους τραγωδια.

Μελετωντας την παιδικη κακοποιηση βλεπουμε τους γονεις να επιβαλλουν στα παιδια τους την ιδια μορφη τιμωριας ή απορριψης που βιωσαν και οι ιδιοι ως νηπια, χωρις να εχουν καμια αναμνηση των προσωπικων τους τραυματων.

Σε περιπτωσεις σεξουαλικης κακοποιησης παιδιων, συνηθως οι δραστες δεν εχουν συνειδητη αναμνηση βιασμου τους οταν ηταν παιδια, ή οταν εχουν αναμνηση, αυτη ειναι τελειως κενη απο συναισθηματα. Μονο αν δεχθουν ψυχαναλυση αντιλαμβανονται σε συνειδητο επιπεδο οτι η αναγκη τους να βιαζουν παιδια ειναι η υποσυνειδητη αναγκη εκδραματισης, αναπαραστασης των δικων τους τραυματικων εμπειριων.
[ …Με την εκδραμάτιση το ασυνείδητα αγχωμένο άτομο μετατρέπει την παθητική συμπεριφορά σε ενεργητική, μετασχηματίζοντας την αίσθηση της ανημπόριας και ευαλωτότητας σε μια εμπειρία δύναμης και ισχύος, ανεξάρτητα από το πόσο αρνητικό είναι το δράμα που παίζεται. Η ουσία της εκδραμάτισης δεν είναι η καλή ή η κακή φύση των πράξεων του ατόμου, αλλά η ασυνείδητη και τρομακτική φύση των παρορμήσεων που προτρέπουν το άτομο σε δράση, καθώς και ο αυτόματος ψυχαναγκαστικός τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται η εκδραματιζόμενη συμπεριφορά… http://is.gd/QbweIu ]

Η μονη εξηγηση που μπορω να δωσω ειναι οτι η ψυχικη οδυνη των τραυματικων νηπιακων εμπειριων καταχωριζεται στον εγκεφαλο με τη μορφη υποσυνειδητων αναμνησεων. Για ενα παιδι, η συνειδητη επεξεργασια τετοιων καταστασεων ειναι αδυνατη. Για να μην καταρρευσει απολυτα απο τον πονο και τον τρομο, πρεπει να απωθησει την επιγνωση. [Ακριβως επειδη η επιγνωση απωθηθηκε, θαφτηκε στο υποσυνειδητο,] οι υποσυνειδητες αναμνησεις κακοποιησης γινονται ψυχαναγκασμοι, προκαλουν παρορμησεις συχνης επαναλαμβανομενης αναπαραστασης των τραυματικων βιωματων με την ψευδη ελπιδα απελευθερωσης απο την οδυνη, τον τρομο [που εχει θαφτει στο υποσυνειδητο και βασανιζει αδιακοπα το ατομο]. Το θυμα θα δημιουργει, θα σκηνοθετει καταστασεις οπου θα κρατα τον ενεργητικο ρολο του θυτη, προσπαθωντας να απαλλαγει απο το αισθημα απολυτης αδυναμιας και τρομου.

Ομως αυτη η απαλλαγη ειναι αυταπατη, οι επιπτωσεις των τραυματικων βιωματων παραμενουν ισχυρες, ακριβως επειδη τα βιωματα ειναι θαμμενα στο υποσυνειδητο. Το παλαιο θυμα ειναι τωρα θυτης, ψαχνει αδιακοπα για νεα θυματα, και οσο προβαλλει το μισος και το φοβο του πανω σε αποδιοπομπαιους τραγους, ειναι αδυνατο ν’απαλλαγει απο τους εφιαλτες του. Μονο αν αντικρυσει και αναγνωρισει τις πραγματικες αιτιες της καταστασης του [αν επαναφερει στη συνειδηση τις αναμνησεις και την οδυνη που εμπεριεχουν] θα καταφερει να εξαλειψει το τυφλο του μισος. [Το μισος λειτουργει ως μασκα των απωθημενων, τα συντηρει θαμμενα στο υποσυνειδητο. Αν ο θαμμενος τρομος των τραυματων αναδυθει στη συνειδηση και υπαρξει επιγνωση, το μισος χανει τη λειτουργια του και δεν εχει λογο υπαρξης.]
Σεξουαλικοι εγκληματιες που αναβιωνουν τα τραυματα τους με ψυχαναλυση και τα συνειδητοποιουν, περιοριζουν τον κινδυνο να δημιουργησουν σκηνοθετημενες επαναληψεις των τραυματων τους σε βαρος αθωων θυματων.

Τί ειναι μισος; Ειναι η συνεπεια της οργης και της απελπισιας που η κακοποιηση και η εγκαταλειψη προκαλεσε σε ενα νηπιο, πριν ακομα αυτο αποκτησει ικανοτητα ομιλιας. Οργη και απελπισια που ενα νηπιο δεν μπορει να βιωσει συνειδητα. Ειναι αδυνατο να εξαλειφθει οσο παραμενει υποσυνειδητη η οργη η στρεφομενη εναντιον ενος γονεα (ή αν το υποκειμενο αρνειται να την παραδεχτει). Μπορει μονο να εκτονωθει προσωρινα στρεφομενη κατα του εαυτου ή κατα αποδιοπομπαιων τραγων, υποτιθεμενων εχθρων ― συνηθως το θυμα εκτονωνει την οργη του πανω στα παιδια του… Το μισος λειτουργει ως εσχατο μεσο αμυνας εναντια σε απελπιστικες καταστασεις απολυτης αδυναμιας…»












Alice Miller | Μαυρη Παιδαγωγικη


“…Παντα αφηνε το να πιστευει οτι ειναι ο αφεντης, ενω θα εχεις τον ελεγχο παντοτε εσυ. Η ιδεωδης μορφη της υποτελειας ειναι εκεινη που διατηρει την επιφαση της ελευθεριας · η ιδια η θεληση γινεται αιχμαλωτη…”
Ζαν-Ζακ Ρουσσω_Εμιλ_βιβ.2

http://articlefiles.files.wordpress.com/2014/04/alice-miller-for-your-own-good.pdf

…Αντιθετα προς τις κρατουσες αντιληψεις και προς φρικη των παιδαγωγων, δεν μπορω να αποδωσω θετικο νοημα στη λεξη παιδαγωγικη. Τη θεωρω απολογητικη εκ μερους των ενηλικων, χειραγωγηση που παραγεται απο τη δικη τους ανελευθερια και ανασφαλεια…

Ανθρωπιστικη παιδαγωγικη · αμφιβαλλω αν μπορει να υπαρξει τετοιο πραγμα, αφου εμαθα απο το αναλυτικο μου εργο να αναγνωριζω τις πιο εκλεπτυσμενες και αδιορατες μορφες χειραγωγησης που εμφανιζονται ως παιδαγωγικη…[καταναγκασμος μεσω εκφοβισμου και εξευτελισμου, στερηση δικαιωματων, χειραγωγηση μεσω υποκρισιας και εξαπατησης.]

…καθε μορφη παιδαγωγικης ειναι περιττη αν το παιδι εχει απο τη βρεφικη ηλικια την υποστηριξη ενος αξιοπιστου προσωπου, και δεν απειλειται με εγκαταλειψη αν εκφρασει τα συναισθηματα του. Αν παιρνουμε στα σοβαρα τα παιδια, αν τα σεβομαστε και τα υποστηριζουμε, μπορουν να βιωσουν τον εαυτο τους και τον κοσμο με δικους τους ορους και δεν χρειαζονται τον καταναγκασμο των ενηλικων.

“Αναρωτιεμαι αν αυτο που λεμε παιδαγωγικη δεν ειναι παρα ζητημα κυριαρχιας, κι αν θα επρεπε να μιλαμε για αγωνα κυριαρχιας αντι να προσπαθουμε να επινοησουμε νεες μεθοδους ανατροφης…” [παιδαγωγικος μακιαβελισμος]

…Η Katharina Rutschky στο βιβλιο της Schwarze Padagogik [Μαυρη Παιδαγωγικη, 1977] [ http://is.gd/8yW4a3 ] συγκεντρωσε αποσπασματα απο βιβλια παιδαγωγικης των τελευταιων αιωνων. Αυτα τα κειμενα περιγραφουν τις τεχνικες που σ’αυτο το βιβλιο αποκαλω “τοξικη παιδαγωγικη”… Μεθοδους για να προγραμματιστουν τα παιδια ωστε να ειναι αδυνατο να αντιληφθουν αυτα που υφιστανται ― μεθοδους εφαρμοσμενες οχι μονο σε “ορισμενα παιδια”, αλλα πανω σε ολους μας, και πανω στους προγονους μας…

« …Το πλεονεκτημα των πρωτων χρονων του παιδιου ειναι οτι μπορει να εφαρμοστει βια και καταναγκασμος. Μεγαλωνοντας το παιδι ξεχνα οτιδηποτε του συνεβη στη νηπιακη ηλικια. Αν η θεληση του εξαλειφθει απο τα πρωτα χρονια του, εκ των υστερων δεν θα θυμαται καν οτι καποτε ειχε θεληση. Ετσι η απαιτουμενη αυστηροτητα δεν θα εχει σοβαρες αρνητικες συνεπειες στο μελλον του. » J. SULZER, 1748 «…Τα χτυπηματα σου δεν πρεπει να ειναι παιχνιδι, θα πρεπει να το πεισουν οτι εισαι ο αφεντης του…» J.G. KRUGER, 1752

Αντιληφθηκα τα καταλοιπα αυτων των μεθοδων στις ψυχαναλυτικες θεωριες, στην πολιτικη, στους αμετρητους ψυχαναγκασμους της καθημερινης ζωης…

Οι αντιληψεις της “τοξικης παιδαγωγικης” δεν ειναι εγκαταλειμενες μεσα σε ξεπερασμενα παιδαγωγικα εγχειριδια του παρελθοντος. Εκει μεσα εκφραζονταν συνειδητα και ψυχρα, ενω σημερα διαχεονται καλυμμενες και αδιορατες. Εξακολουθουν να διαβρωνουν πολλες πλευρες της ζωης μας. Η διαχυση τους παντου, κανει δυσκολη την αναγνωριση τους…

Υπαρχει ενα οικουμενικο ψυχολογικο φαινομενο που πρεπει να φωτιστει. Αφορα την κυριαρχια των ενηλικων πανω στα παιδια, το ειδος της επιβολης που ειναι αδιορατο και ατιμωρητο οσο κανενα αλλο.
…εκτος απο τη σωματικη τιμωρια υπαρχει ενα ολοκληρο φασμα διεστραμμενων μετρων που εφαρμοζονται “για το καλο του παιδιου”, μετρων που το παιδι ειναι πολυ δυσκολο να τα αντιληφθει, και γι’αυτο ακριβως το λογο εχουν συχνα καταστροφικες συνεπειες στη μετεπειτα ζωη…

Ειναι δυσκολο για τους ανθρωπους ν’αντιληφθουν οτι καθε θυτης υπηρξε καποτε θυμα. Θα επρεπε ομως να ειναι αυτονοητο οτι οτι αυτος που απο την παιδικη του ηλικια ενιωσε ελευθερος και δυνατος, ποτε δε θα αισθανθει την αναγκη να ταπεινωσει καποιον αλλο…

[Αν ως νηπιο εχω υποστει το σαδισμο και τον εξευτελισμο, μισω τον εαυτο μου γιατι ειμαι αδυναμος και θυμα, και γιατι δεν μπορεσα να εκτονωσω την εκδικητικη μου οργη. Ακριβως επειδη η αναμνηση της κακοποιησης δεν ειναι πια συνειδητη, εχει περασει στο υποσυνειδητο, η αυτοαπεχθεια ειναι πολυ ισχυρη. Αυτο το μισος για τον εαυτο μου θα το εκτονωνω πανω στους αδυναμους που θα συναντω, γιατι θα βλεπω σ’αυτους τη δικη μου αδυναμια και τη δικη μου θυματοποιηση. Ακομα, την εκδικητικη μου οργη κατα του βασανιστη μου θα την εκτονωνω σαδιζοντας ανυπερασπιστους. (Αν δεν στρεψω προς εξωτερικα αντικειμενα το μισος και την εκδικητικοτητα, θα αυτοκαταστραφω: καταθλιψη, ψυχωση, τοξικομανια, αυτοκτονια.) ― Αν αυτη η ψυχικη διεργασια εξακολουθει για πολλους αιωνες, εχουμε σαδομαζοχιστικους πολιτισμους, ιεραρχια, εκμεταλλευση, τραγικα ζομπι που πιστευουν οτι ειναι ανθρωποι εναρετοι, πατριωτες, θεοσεβεις, εντιμοι, και νομιζουν οτι ανατρεφουν τα παιδια τους με αρχες και αξιες.]

Τα ζωα δεν υποφερουν απο τον τραγικο ψυχαναγκασμο να αναζητουν εκδικηση, δεκαετιες αργοτερα, για τραυματα που υπεστησαν στη νηπιακη ηλικια ― οπως για παραδειγμα ο Φρειδερικος ο Μεγας, που οι τρομακτικοι εξευτελισμοι που υπεστη ως παιδι τον οδηγησαν να γινει μεγαλος κατακτητης… Μονο στους ανθρωπους εχω βρει ακραια θηριωδια · μονο στους ανθρωπους μπορω να ερευνησω τα κινητρα της. Και δεν μπορω να απαρνηθω αυτη την ερευνα, εκτος αν δεχτω να γινω οργανο του απανθρωπου, δηλαδη ανυποπτος, χωρις επιγνωση και ενοχη, θυτης και φορεας…

Απαρνουμενοι τις αρχες της παιδαγωγικης, οι παιδαγωγοι ισως να αποκτησουν επιγνωση των δικων τους φοβων και αισθηματων ενοχης, τα οποια τους εμβολιαστηκαν δια της βιας ή δια της εκλεπτυσμενης υποβολης. Δεν θα εχουν πλεον αναγκη να εκτονωνουν αυτα τα αισθηματα πανω σε αλλους, πανω στα παιδια. Βιωνοντας την οδυνη αυτων των απωθημενων, υποσυνειδητων φοβων και ενοχών τους, θα αποκτησουν κατι αυθεντικοτερο και ουσιαστικοτερο απο τις αρχες της παιδαγωγικης.

Η αντιπαιδαγωγικη μου θεση δεν στρεφεται κατα ενος συγκεκριμενου τυπου παιδαγωγικης ιδεολογιας, αλλα εναντιον της παιδαγωγικης καθαυτης, ακομα κι αν εχει αντιαυταρχικο χαρακτηρα… Η θεση μου δεν εχει τιποτα κοινο με τον οπτιμισμο του Ρουσσω περι ανθρωπινης “φυσης”. Δεν αντιλαμβανομαι το παιδι να μεγαλωνει μεσα σε μια αφηρημενη “φυσικη κατασταση”, αλλα μεσα στο συγκεκριμενο περιβαλλον των κηδεμονων των οποιων το υποσυνειδητο ασκει καθοριστικη επιδραση στην αναπτυξη του παιδιου. Εξαλλου, η παιδαγωγικη του Ρουσσω ειναι καταφανως χειραγωγητικη, πραγμα που οι παιδαγωγοι δεν δειχνουν να αντιλαμβανονται… [“…Παντα αφηνε το να πιστευει οτι ειναι ο αφεντης, ενω τον ελεγχο θα τον εχεις παντοτε εσυ. Η ιδεωδης μορφη της υποτελειας ειναι εκεινη που διατηρει την επιφαση της ελευθεριας · η ιδια η θεληση γινεται αιχμαλωτη…” Emile. βιβ.2]
Καθε συμβουλη που αφορα την ανατροφη των παιδιων υποκρυπτει (εμφανως ή αφανως) τις μεταμφιεσμενες αναγκες των ενηλικων· αναγκες που δεν αποθαρρυνουν την αναπτυξη της προσωπικοτητας του παιδιου, την αναστελλουν. Ακομα κι οταν ο ενηλικος πιστευει ειλικρινα οτι ενεργει προς το συμφερον του παιδιου.

Στα πραγματικα κινητρα του ενηλικου βρισκουμε: (α) την υποσυνειδητη αναγκη του να επιβαλλει σε αλλους την ταπεινωση που εχει υποστει · (β) την αναγκη να βρει αντικειμενο για να απευθυνει καταπιεσμενα συναισθηματα του · (γ) την αναγκη να κατεχει ενα ζωτικο αντικειμενο για να το χειραγωγει · (δ) την αναγκη να εξιδανικευει την παιδικη του ηλικια και τους γονεις του, μεσω της δογματικης προσηλωσης στις παιδαγωγικες αρχες των γονιων του· (ε) το φοβο της ελευθεριας · (στ) το φοβο μηπως αντικρυσει στο παιδι τα στοιχεια που ο ιδιος εχει απωθησει, και την αναγκη του να στραγγαλισει τα συγκεκριμενα στοιχεια του παιδιου οπως τα στραγγαλισε και στον εαυτο του· (ζ) την αναγκη να εκδικηθει για την οδυνη που εχει υποστει…

…Για το παιδι θεωρειται εξιεπαινο και εντιμο να λεει την αληθεια, να δειχνει ευγνωμοσυνη για τις προθεσεις των γονιων του και να παραβλεπει την αθλιοτητα των πραξεων τους, να αποδεχεται τις ιδεες των γονεων και ταυτοχρονα να ειναι ικανο να εκφραζει ανεξαρτητα τις δικες του ιδεες, και πανω απ’ολα να μην ειναι δυστροπο σε σχεση με τα προσδοκωμενα απο τους γονεις του. Για να διδαξουν στο παιδι αυτες τις σχεδον οικουμενικες αξιες, τις ριζωμενες στην Εβραιο-Χριστιανικη παραδοση, οι ενηλικοι πιστευουν μεταξυ αλλων οτι πρεπει κατα περισταση να χρησιμοποιουν το ψεμα, την εξαπατηση, τον εκβιασμο, την κακομεταχειριση, την ταπεινωση. Χρησιμοποιουν… αυτα τα μεσα για να πετυχουν τον ιερο σκοπο: να αποτρεψουν το παιδι απο το να γινει στο μελλον ψευτης, απατεωνας, κακοβουλος, βιαιος κι εγωιστης…

Στην πορεια ανακαλυψα την αλληλεπιδραση μεταξυ μισους και αγαπης: απο τη μια πλευρα ελλειψη σεβασμου, ελλειψη ενδιαφεροντος, πραγμοποιηση, χειραγωγηση, περιορισμος της ελευθεριας, κακοποιηση και ταπεινωση. Απο την αλλη πλευρα χαδια, υπερπροσφορα και υπερπροστασια, μεταχειριση του παιδιου σαν να ειναι προεκταση του σωματος του γονεα…

Η ανατροφη δεν εχει σκοπο την ευτυχια του παιδιου αλλα την ικανοποιηση των κυριαρχικων-εκδικητικων αναγκων και τασεων του γονεα. Δεν βλαπτεται μονο το μεμονωμενο παιδι, ολοι στο μελλον ειμαστε δυναμει θυματα αυτης της καταστασης…

Ακομα κι αν η αναμνηση της οδυνης εχει φαινομενικα σβησει απο τη συνειδηση, τα αποτελεσματα της κακομεταχειρισης μεταδιδονται σε νεα αθωα θυματα…

Ειναι απεριοριστα τα διαθεσιμα αντικειμενα επι των οποιων μπορει καποιος να εκδικηθει για τα βασανα της παιδικης του ηλικιας, και τα παιδια του ειναι αυτοματως τα προσφοροτερα…

Αμετρητοι ανθρωποι βιωνουν αυτο το μηχανισμο προβολης… αποκοπτουν τη δικη τους ασυνειδητη θυματοποιηση και την προβαλλουν πανω σε αλλους. Ως γονεις την προβαλλουν πανω στα παιδια τους· ως ψυχιατροι, πανω στους ψυχασθενεις· και ως ερευνητες, πανω στα πειραματοζωα…

[ Lloyd DeMause – http://is.gd/CRRvWX “Η ιστορια της παιδικοτητας ειναι ενας εφιαλτης απο τον οποιο μολις αρχιζουμε να ξυπναμε. Στην αρχαια Ελλαδα, ο παιδονομος χρησιμοποιουσε κλαδι σημυδας ως μεσο πειθαρχησης. Ο Ομηρος μαστιγωνοταν, το ιδιο και ο Ορατιος (Scott, 1938, p.95). Η συζυγος του John Milton ενοχλουνταν απο τις κραυγες των ανηψιων του καθως τα εδερνε. Ο Μπετοβεν χτυπουσε τους μαθητες του με βελονα πλεξιματος, και ο Λουδοβικος XIII μαστιγωνοταν οταν ξυπνουσε, για τα παραπτωματα της προηγουμενης ημερας.” “Ειναι αποδεδειγμενη η ρουτινα σεξουαλικης και σωματικης κακοποιησης στα βρετανικα σχολεια του 20ου αιωνα… Τα ποσοστα αυτοκτονιων παιδιων στη Γερμανια στα τελη του 19ου αιωνα ηταν πενταπλασια απο εκεινα των αλλων δυτικοευρωπαικων χωρων…”]

Οταν το θυμα εξιδανικευει το παρελθον του και αρνειται να συνειδητοποιησει την κακοποιηση της παιδικης του ηλικιας, αυξανονται οι πιθανοτητες να μεταδωσει ασυνειδητα τη θυματοποιηση στην επομενη γενια…
Δεν ειναι δυνατο να εξαλειψει κανεις απο τη συνειδηση του τη σκληροτητα των γονιων του, και να γινει παρολα αυτα αυτονομος ανθρωπος με ανεξαρτητη κριτικη ικανοτητα…

[ ERICH FROMM – http://is.gd/zWY0cp «…Οπου αυτος ο χαρακτηρας μυριζεται εξουσια, αισθανεται αυτοματα και την αναγκη να τη λατρεψει… Και ειναι μαλιστα αδιαφορο, αν προκειται για τη δυναμη ενος ανθρωπου, ενος θεσμου ή μιας κοινωνικα αναγνωρισμενης ιδεας… Πρεπει να πιστευει οτι αγωνιζεται ως εκτελεστης κατ’εντολη μιας εξουσιας, όποιο κι αν ειναι το ονομα της: ιστορια, φυση, [οικονομια], εθνος, φυλη, θεος κλπ, οχι στο ονομα του ακομη αγεννητου, του μελλοντικου, του ακομη αδυναμου, ή απλως της ευτυχιας.(…) Ο αυταρχικομαζοχιστικος χαρακτηρας(…) θεοποιει το παρελθον: ολα πρεπει να μεινουν για παντα οπως ηταν• το να θελει κανεις κατι που ως τωρα δεν υπηρξε, ειναι εγκλημα και τρελλα.(…) αντλει τις δυναμεις του για δραση απο την προσκολληση του σε ανωτερες δυναμεις… ατρωτες και αμεταβλητες…
Θαρρος ειναι να υπομενει τους πονους και τις θυσιες που επιβαλλει η μοιρα ή ο αρχηγος ως προσωποποιηση της(…) Ειναι δειλος εκει οπου θα’πρεπε να αγωνιστει για το μελλον αντι για το παρελθον, για το ακομα αδημιουργητο αντι για το κατεστημενο, για τους αδυναμους αντι για τους ισχυρους(…) Μπορει υπο ορισμενες συνθηκες να στασιασει κατα της κρατουσας εξουσιας, κατα κανονα ομως για να υποταχθει σε μια νεα αυθεντια(…)
Οι κορυφαιοι της πυραμιδας δε βιωνουν διαφορετικα τα πραγματα. Η διαφορα βρισκεται μονο στο μεγεθος και στη γενικοτητα αυτου, στο οποιο αισθανεται κανεις υποταγμενος, οχι στο ιδιο το αισθημα απολυτης εξαρτησης απο το ‘πεπρωμενο’…»]

Ειναι ευκολο για το ατομο που εξιδανικευσε τους γονεις του και την απαιτηση τους για απολυτη πειθαρχια, να μεταβιβασει την εξιδανικευση, να εξιδανικευσει τον Φυρερ και την Ιδεολογια. Εφοσον οι αυταρχικοι γονεις εχουν παντα δικιο, το παιδι δεν εχει αναγκη να σκεφτεται σε καθε περισταση αν οι εντολες ειναι σωστες ή οχι…

Καθε ατομο της μαζας βλεπει στο προσωπο του Ηγετη τον αυταρχικο πατερα του, η ηγετικη μορφη ενσαρκωνει το εκδικητικο παιδι που χρειαζεται τις μαζες για τους δικους του σκοπους- για εκδικηση. Και αυτη η δευτερη μορφη εξαρτησης – η εξαρτηση απο τον Φυρερ της παιδικης του ηλικιας, και το διαχυτο, εκρηκτικο δυναμικο μισους που εμπεριεχει, ειναι θανασιμος κινδυνος…

[ ERIC HOFFER | THE TRUE BELIEVER – http://is.gd/pF2Cd4
«…Το μισος για τον εαυτο στρεφεται προς τα εξω, γινεται μισος προς τους αλλους· αυτη η μεταθεση συγκαλυπτεται, μεταμφιεζεται με επίμονη και υπερεντατικη προσπαθεια. Προσπαθεια που ειναι αποτελεσματικοτερη μεσω της ενωσης με αλλους, οσο το δυνατον περισσοτερους, που μισουν στον ιδιο βαθμο…
Απαρνουμενοι την ατομικη τους θεληση και κριση, [ή μαλλον επειδη ακρωτηριαστηκε στη γενεση της και δεν αναπτυχθηκε ποτέ] αφιερωνουν ολη τους τη δυναμη σε εναν ιερο σκοπο… Αισθανονται απελευθερωμενοι μεσα σ’ενα περιβαλλον σιδερενιας πειθαρχιας και διαταγων… εχουν επιτελους απαλαγει απο το βαρος, τους φοβους, την ανασφαλεια μιας αναπηρης υπαρξης…
Οσο χειροτερη ιδεα εχει κανεις για τον εαυτο του, τοσο ισχυροτερη η πιστη του στην ανωτεροτητα του εθνους του, της φυλης του, της θρησκειας του, του ιερου του σκοπου…
Η πιστη σε ενα ιερο σκοπο ειναι σε μεγαλο βαθμο υποκαταστατο αυτοεκτιμησης…
Η απεχθεια προς τον αναξιο εαυτο και η αναγκη απαλλαγης απο αυτον, παραγει τοσο την ταση αυτοθυσιας, οσο και ταση απαρνησης της προσωπικοτητας και προσχωρησης-συγχωνευσης μεσα σε μια σιδερενια μαζα…
Ο φανατικος οπαδος, οσο αξεστες και βιαιες κι αν ειναι οι πραξεις του, ειναι ατομο εξαιρετικα υπακουο και πειθαρχημενο…
Η υπακοη δεν ειναι μονο η πρωτη θεικη εντολη, αλλα και το κορυφαιο δογμα του επαναστατικου κομματος και του ενθερμου εθνικισμου…
Η συμμετοχη σ’ενα μαζικο κινημα απαλασσει απο την προσωπικη ευθυνη, ή οπως το εθεσε ενας νεαρος Ναζι, “μας απελευθερωνει απο την ελευθερια”. Οταν δικαζονταν οι κατωτεροι Ναζι, δηλωναν αθωοι για τα εγκληματα τους, και δεν υποκρινονταν. Θεωρουσαν τους εαυτους τους θυματα απατης και δολου, εβρισκαν αδιανοητο να θεωρειται εγκλημα η εκτελεση διαταγων…
Τα μαζικα κινηματα εξαρτωνται λιγοτερο απο το δογμα που κηρυττουν και το προγραμμα που προβαλλουν, και περισσοτερο απο την υπερπροσπαθεια για την ενοτητα και τον εκθειασμο της αυτοθυσιας…
Η αναγκη απαλλαγης απο τον [αναπηρο] εαυτο ειναι επισης αναγκη αποδρασης απο το ορθολογικο και το προφανες. Η αρνηση να αντικρυσει κανεις τον πραγματικο του εαυτο, εξελισσεται σε αρνηση της ιδιας της λογικης. Για τους ακρωτηριασμενους δεν υπαρχει ελπιδα στο πραγματικο και στο εφικτο. Η σωτηρια μπορει να ερθει μονο απο το θαυμα, το φως που μπαινει απο τη σχισμη του τοιχου της εφιαλτικης πραγματικοτητας. Εχουν αναγκη να εξαπατηθουν. “Προσευχονται τοσο για το καθημερινο τους ψωμι, οσο και για τις καθημερινες τους αυταπατες.” [Stresemann] Αυτοι που εχουν την ταση να αυταπατωνται, ευκολα εξαπατωνται απο αλλους. Ευκολα πειθαναγκαζονται και χειραγωγουνται…
Ειναι αλλοκοτη η συνδεση της αφελειας με την ταση για απατη. Η αρνηση και ο φοβος να συνειδητοποιησει κανεις τα πραγματα οπως ειναι, προαγει τοσο την ευπιστια οσο και την ψευδολογια…»]

Ηταν απο την αρχη ο σκοπος της ανατροφης του να στραγγαλιστει η παιδικη, παιγνιωδης, καταφατικη προς τη ζωη πλευρα του. Την κακοποιηση και την ψυχικη νεκρωση που του επιβληθηκε, πρεπει να την αναπαραξει. Καθε φορα που στελνει ενα παιδι στους θαλαμους αεριων, σκοτωνει το παιδι που ηταν ο ιδιος καποτε…

Οσο ευκολοτερη γινεται με την αναπτυξη των τεχνολογικων μεσων η μαζικη εξοντωση με ενα κουμπι, τοσο πιο επειγον ειναι να καταλαβουμε τον ψυχολογικο μηχανισμο που γεννα τη θεληση για μαζικες δολοφονιες…

[PERLMAN – http://is.gd/Y2S1yY «…Οι απογονοι των σφαγιασθεντων δεν εχουν λογο να παραμεινουν θυματα οταν ο εθνικισμος τους δινει τη δυνατοτητα να γινουν δημιοι. Κοντινοι και μακρινοι συγγενεις των θυματων μπορουν να συγκροτησουν εθνικο κρατος, μπορουν να στοιβαξουν καποιους αλλους σε στρατοπεδα συγκεντρωσης, να τους κακοποιουν κατα βουληση, να τους εξοντωνουν, να τους εκμεταλλευονται για να αποκομισουν πρωταρχικο κεφαλαιο. Και αν μπορουν να το κανουν οι απογονοι των θυματων του Χιτλερ, μπορουν να το κανουν και οι μακρινοι ή κοντινοι συγγενεις των θυματων του Ουασιγκτον, του Ρεηγκαν ή του Μπεγκιν… Το πραγματικο προλεταριατο εμφανιζεται τοσο ρατσιστικο, οσο και τα αφεντικα και η αστυνομια τους… Ποιος διοικητης στρατοπεδου συγκεντρωσης, δημιος ή βασανιστης, δεν ηταν απογονος καταπιεσμενων;» ]

[αγγλικα_ wp.me/PoVML-1no]

_____

Δες:

Ψυχοϊστορια. Οι πολιτισμοι του θανατου | Lloyd deMause
http://wp.me/P1lvWO-Q6


ΗΠΑ. 118 παιδια στρατιωτικων πεθαναν απο ξυλοδαρμους, βασανιστηρια, ασιτια – http://wp.me/P4TWsI-11t






*

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s